Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

100 ερωτικά σονέτα / One Hundred Love Sonnets: XVII**Πάμπλο Νερούντα

 

Δε σ'αγαπώ σαν να σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι, σαϊτα από γαρούφαλα 
που τη φωτιά πληθαίνουν: 
σ'αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα, μυστικά, 
μεσ'από την ψυχή και τον ίσκιο. 

Σ'αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,  
μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο, 
και ζει απ'τον έρωτά σου 
σκοτεινό στο κορμί μου τ'άρωμα π
ου σφιγμένο μ'ανέβηκε απ'το χώμα. 

Σ'αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από που και πότε,  
σ'αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια: 
σ'αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ'αλλον τρόπο,
παρά με τούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σα δικό μου, 
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.

**********************************

One Hundred Love Sonnets: XVII

By Pablo Neruda


I don’t love you as if you were a rose of salt, topaz,   
or arrow of carnations that propagate fire:   
I love you as one loves certain obscure things,   
secretly, between the shadow and the soul.

I love you as the plant that doesn’t bloom but carries   
the light of those flowers, hidden, within itself,   
and thanks to your love the tight aroma that arose   
from the earth lives dimly in my body.

I love you without knowing how, or when, or from where,   
I love you directly without problems or pride:
I love you like this because I don’t know any other way to love,
except in this form in which I am not nor are you,   
so close that your hand upon my chest is mine,   
so close that your eyes close with my dreams.
Pablo Neruda, “One Hundred Love Sonnets: XVII” from The Essential Neruda: Selected Poems, Copyright © 2004 City Lights Books,2004.



Δημοσίευση σχολίου