Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

ΘΟΔΩΡΟΣ ΤΡΥΦΕΡΗΣ / ΕΣΠΕΡΙΝΟΙ ΠΟΘΟΙ

Ιδιωτική έκδοση (2000)

ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ ΑΝΤΙΚΕΣ


Παλαιοπωλείο!
Πωλούνται αντίκες!
Καρδιές βουβαμένες, αστέγαστες τύχες
Φιλιά καιρισμένα, φαντάσματα αθώα
σκιές προδομένες, μα δάκρυα σώα.

Αυτή η μισοκαμμένη αντίκα δεν πουλιέται
αφήστε τη να κλαίει με αναφιλλητό
 με ουλές η πληγωμένη ιστορία της μετριέται
Αυτή η σημαδεμένη αντίκα, είμαι εγώ.

Παλαιοπωλείο! Πωλούνται αντίκες!
Χαμένες αγάπες, αχάραγες νύχτες
Και Χθες συλλημένο εκεί στη γωνία
περάστε να πάρετε..Τρανή ευκαιρία!

πηγή φωτογραφίας: https://www.etsy.com/search?q=abstract+body


ΕΥΗ ΛΑΠΠΑ / CHRONOPASS

Ιδιωτική έκδοση

Πρόλογος
Με το δικό σου περπατημό
δε θα μπορέσεις της ψυχής τα πέρατα να βρεις
ακόμη κι αν όλους τους δρόμους περπατήσεις.
Τόσο βαθύς είναι ο λόγος της ψυχής.

Ηράκλειτος (Απόσπασμα 45,Διογένης Λαέρτιος ΙΧ,7)

**************************************


ΜΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΣΚΗΝΗ

Είμαι ένα ανθρώπινο σώμα
Βαδίζω σταθερά στο μονοπάτι μου
Το βλέπω να ανοίγεται μπροστά μου
Νιώθω ασφάλεια στην ευθεία του

Είμαι ένα ανθρώπινο σώμα
Πυξίδα είναι τα χέρια μου
Χρησιμοποιώ τις πέντε αισθήσεις
για να μη χάσω το στίγμα

Την όραση για να βλέπω στα ανοιχτά
και να αποφεύγω ό,τι διαταράσσει την ευθεία
Την ακοή
για να ακούω τη φωνή της λογικής
που μου δείχνει την ασφαλή λωρίδα


Την όσφρηση για μυρίζομαι τις κακοτοπιές
Τη γεύση
για να απολαμβάνω στην πορεία μου
τους καρπούς της σιγουριάς μου
Την αφή
για να ψηλαφίζω τις αισθήσεις μου

{....}


σελίδα 7η



πηγή εικόνας:https://acovadameiga.files.wordpress.com/2016/01/1.jpg?w=600

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

ΤΟ ΧΡΕΟΣ// ΝΙΚ. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Το χρέος

 Μίλησες
και σε πράγματα που δεν ακούν
 γνωρίζοντας
πως κι από κείνα που ακούνε
δε θ' ακουστείς.
Άνοιξες το παράθυρο κ' είπες το λόγο σου.
Ψίχουλα στα πουλιά η φωνή σου που δε θα γευτούν,
σπόροι στις πέτρες που δεν θα φυτρώσουν.
Αλλά,
ό,τι κι αν έγινε
 ό,τι κι αν γινόταν
το χρέος είναι οφειλόμενο.
Δίνοντάς το κανείς
αισθάνεται μεςστην τραγωδία του ελεύθερος.

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ // ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΑΜΠΕΤΑΚΗΣ




Ο μ ο ι ό τ η τ α

'Ενα σύθαμπο ανάμνησης σα νοσταλγία
ένα σύδεντρο ψίθυρων σε πάχνη ονείρου
μια ηχώ αδιάλειπτη σαν καταρράχτης

Μιά κραυγή σαν που χύνεται φλεγόμενο άστρο
ένα σκότος που σκίζεται σαν περηφάνια
μια λυγμών αστραπή σαν παρρησία

'Ενα γέλιο που ράγισε την τρικυμία
ένα βλέμμα που σφράγισε πελάγους θλίψη
μια σιγή που μαρμάρωσε το χάδι του ήλιου

Η λευκότητα π' ανάτειλε σαν αθωότης
τα νερά που κυμάτισαν σαν αρμονία
το τραγούδι που λαγάρισε σα μεσημέρι

Τα χρώματα που έγειραν σαν ήλιου δύση
τα σκιρτήματα π' άγρυπνα θρόισε η Νύχτα
οι πνοές που βουλιάξανε σε ρόδων μέθη

'Ενα χέρι που απλώθηκε σα σφαλισμένο
ένα τραύλισμα αίματος σα θρόμβος ξίφους
κι ένα Άχ! που δραπέτευσε βουβό στα χάη

Μια εικόνα που σάλπισμα κεντά της μνήμης
ένα "χαίρε" που αντίλαλο γεννά οπτασίας -
χαρμολύπης ανταύγασμα σαν ομοιότης.

α. ζ. 21.1.2013

ΦΙΛΙ ΑΝΕΜΟΥ//ΕΛΙΖΑ ΙΣΜΗΝΗ



Φιλί ανέμου.
Συννεφάκι λευκό,
με γαλάζιες ανταύγιες
στα μαλλιά, στη ματιά,
γέμισαν οι ορίζοντες
χρώμα σου...
Οι καλαμιές έπιναν ουρανό κ πρασίνιζαν
τις είδα...
Άγγιξα μια στάλα απ τη χαρά τους,
ευλαβικά...
Στοργικά, φροντίζοντας,
μην σπάσει η ελπίδα... Εντός της σταγώνας ...
Εκεί θα άφηνε την τελευταία της ευχή...
Εντός της σταγώνας... Μ ενα φιλί στα μαλλιά...

Ελίζα Ισμήνη

 https://www.facebook.com/chris.alevra?fref=nf

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗ ΘΑΣΟ//ΜΑΚΗΣ ΚΑΛΛΙΤΣΑΡΗΣ

( Αφιερωμένο στην αγαπημένη φίλη μου Μίνα Παπανικολάου
για τις διακοπές της στη Θάσο που τόσο είχε πεθυμήσει!)

ΘΕΡΜΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ τον ποιητή ΜΑΚΗ ΚΑΛΛΙΤΣΑΡΗ για την όμορφη αφιέρωση!



 ΜΟΝΗ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ-ΘΑΣΟΣ


Διακοπές στη Θάσο 
Στη Θάσο που οι αναμνήσεις σου, 
πάντοτε σε τραβούσαν, 
ταξίδι ήρθε η στιγμή , 
 να πραγματοποιήσεις.

 Το καταπράσινο νησί καμάρι του Αιγαίου 
 τούτο τον τόπο η καρδιά θέλησε ν΄ αγαπήσεις. 
Στη Θάσο που οι ομορφιές , 
τελειωμό δεν έχουν
 με τις πανέμορφες ακτές 
τα γραφικά χωριά της 
με τις καθάριες θάλασσες 
και το ψηλό βουνό της 
εκεί η σκέψη σου θα βρεί την τέλεια ηρεμία. 

Και στου Ψαριού την κορυφή
 και τα ψηλά πλατάνια 
θα δεις τις μούσες που χορό στήνουν 
και τραγουδούνε 

Σαν πας στη Σκάλα Ποταμιάς
 και την ψιλή την άμμο
 στα Κοίνηρα, 
τη Θυμωνιά ,
στη σκάλα Ραχωνίου, 
στα Λιμενάρια , 
στις Μαριές ,
στο όμορφο Πευκάρι 
θα ζήσεις πάλι ξένιαστα, 
αυτές τις λίγες μέρες 
και θ ΄ απολαύσεις σα παιδί 
ότ΄ είχες πεθυμήσει. 

Κι΄ όταν θα έρθει η στιγμή 
και πίσω θα γυρίσεις 
 αυτά που χάρηκες εσύ, 
στους φίλους να χαρίσεις.

 Μ.Κ

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Αγάπη/Νικηφόρος Βρεττάκος



Καὶ στὸ λευκὸ τριαντάφυλλο 
βρίσκεις μιὰ ἰδέα σκόνης.
Τὸ τέλειο θαῦμα θὰ τὸ βρεῖς 

μοναχὰ μὲς στὸν ἄνθρωπο:
λευκὲς ἐκτάσεις ποὺ ἀκτινοβολοῦν ἀληθινὰ
στὸ σύμπαν καὶ ὑπερέχουν. 


Τὸ πιὸ καθαρὸ πράγμα λοιπὸν τῆς δημιουργίας 
δὲν εἶναι τὸ λυκόφως,
οὔτε ὁ οὐρανὸς ποὺ καθρεφτίζεται μὲς στὸ ποτάμι,
οὔτε ὁ ἥλιος πάνω στῆς μηλιᾶς τ᾿ ἄνθη. 

Εἶναι ἡ ἀγάπη.



////////////////////////////////////////////////////////
 Αποχαιρετιστήριο-Ν.Βρεττάκος (1963)

 «…Πάντοτε πίστευα πως η ‘αξία’ βρίσκεται πολύ βαθιά μέσα στον άνθρωπο, στην απόρρητη κρύπτη της καρδιάς, όπως το μαργαριτάρι στο βάθος του ερμητικά κλεισμένου στρειδιού και πώς η μεγαλωσύνη του έθνους φυλάσσεται μέσα στα βάθη των λασπωμένων ξωμάχων, των ρακένδυτων εργατών, κι όλων γενικά των ταπεινών αγνοημένων που η πνοή τους συνενώνεται κάποτε, γίνεται εθνικός αγέρας και συγκλονίζει. Γράφοντας το ταχτικό αυτό χρονογράφημα, νομίζω πως συνομίλησα μαζί τους, έζησα μαζί τους, μοίρασα μαζί τους τη λύπη, το φόβο, τη χαρά, την ελπίδα. Κι είναι μεγάλη η τιμή να ζεις ανάμεσα σ’ αυτό το κλίμα της απλότητας και της υγείας, που αγωνίζεται να ξεσκλαβωθεί και να πάρει την ανιούσα, αποκαθηλώνοντας την ελληνική μοίρα, μια μοίρα που ανατέλλει από τις αλλεπάλληλες σκλαβιές όπως ο ήλιος από τα αλλεπάλληλα σκοτεινά σύννεφα…».