ΤΟ ΝΕΡΟ

Το Φως στη Λίμνη Ιωαννίνων (φωτογραφία:Μίνα Παπανικολάου)

Το νερό γυρίζει χωρίς καμιά αδικία επάνω του

Πλατύ και εύκολο, τιναχτό

Μες από το σύμπαν της φύσης- το νερό

Κοιμάται, ξυπνάει, ανακοινώνει την ευφράδειά του

Κάτω από τον ήλιο. Είναι σύννεφο, είναι βροχή·

Έχει δεξιότητες μεγάλου τεχνίτη· το νερό ακολουθεί

Την πορεία του απ’ την ροή ως την εξάχνωση κι εκεί

Που είναι ποταμός ή χείμαρρος ξάφνου

Είναι μια καταβύθιση μες τα σπλάχνα της γης· το νερό

Είναι σπουδή, είναι ρήση, είναι μυστικό είναι φανερό· η μυσταγωγία του

Κάτω  από την νύχτα την εγωιστική της γης ανάβει

Τις ρίζες των φυτών· έχει βάρος

Ή είναι απαλός δροσιστικός αχνός από σκόρπιο αγιάζι που βαφτίζει

Τα φύλλα των φυτών με την θεία μετάληψη

Που φτάνει μακριά ως την απόλυτη

Κυριαρχική χειμωνιάτικη μέρα..

                                              Γιάννενα 8. 12.2012

Οι σκιές πέφτουν τώρα πάνω στα πεζοδρόμια των ουρανών

Βρίσκεις την υγρασία παντού.

Κι όταν ανάβουν τ’ άστρα

είναι όπως Λαμπρή που σκάνε

πυροτεχνηματικά βαρελότα

Ο νόμος του σκότους ορίζει δικαστές νυχτερίδες

Οι σκιές πέφτουν τώρα πάνω στα πεζοδρόμια των ουρανών

Τρεχαλητό εντόμων κάτω από το αχνό φεγγάρι.

Κεκτημένη ταχύτητα των νεφών

Κι όταν ο νεφεληγερέτης κάπνισε την πίπα του

πίσω από τους όγκους του Ολύμπου

Γυάλισε το φεγγάρι τους βοστρύχους του παλικαριού

Που ερωτεύτηκε αιώνια την κοπέλα.

Άτιτλο-Στρατής Παρέλης

Μην βασανίζεσαι- φεύγω
για να σκοτεινιάσω την νύχτα
περισσότερο- δεν έχει αξία
να μοιράζομαι χίλια αστέρια, να κοιτώ
που ο ουρανός που πόθησα δεν
είναι δικός μου- μην πιστεύεις
ότι θα κρατήσω μια θλίψη στα μάτια·
είναι πικρό
σχολείο
η μοναξιά·
ταριχεύω τις σιωπές και μου μένει
η λάβα τους καυτή μες την παλάμη
ο κρότος ο ασύμμετρος από ένα φιλί
που σκάει
πυροτεχνηματικά
και σφάζει τον ορίζοντα
όλος ο έρωτας σφαδάζει σαν
ένα θυσιασμένο κορίτσι
που το έκλεψε την τελευταία στιγμή η θεά·
οπόσος είναι ο πόνος μιας πληγής που δεν κλείνει!
Αλλά φυλάκισε μες τα μάτια σου των εικόνων το φως
και θα σε ελεήσει η μνήμη-
θα κοιμηθείς γαλήνια σαν να ‘ναι να διαδεχθεί
την πίκρα σου η άφατη γλύκα
ενός αγγίγματος που είναι
νίκη
επί παντός θανάτου..

ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΩΝ ΑΙΓΑΙΩΝ ΥΔΑΤΩΝ-Στρατής Παρέλης

                          

                               Ανατολικά των Αιγαίων υδάτων,

                       υπάρχει ακόμα μια μούσα που ονομάζει

                                «σελάνα»  το λαμπρό φεγγάρι,

                                 αυξάνοντας την σημασία του.

                Και στων ποιητών τον έρωτα μαγεμένο είναι αυτό

                        που στέκεται ακόμα εκεί,       με σύμβολα

                          των δυνατών επιρροών που αγγίζουν

                          την γη,      όπως την τύχη των ανθρώπων.

                           Στ’ ανοιχτά μπαλκόνια με τις όμορφες

               αναρριχητικές  τριανταφυλλιές που σκαρφαλώνουν

                   έως της κόρης της ερωτευμένης την αγρύπνια

                                    ακόμη το ασήμι του τσιρίζει,

                                                 ιερό και πράο.

                                     Και έχει μέσα του την θλίψη

                                   εκείνη της αρχαίας ποιήτριας

                                 που πλέκει τον ερωτικό υμέναιο,

                                  πριν από την κατάνυξη φωτιάς

                        που καίει, καίει, καίει            σαν το πάθος

                      αφήνοντας να φαίνεται που λαχταρά η θεά

                 ν’ αγγίξει πέφτοντας τα γαλανά, λυτρωτικά νερά!

                                                                                             6.9.2007

Αν..Στρατής Παρέλης

Εκείνοι που ξιπάζονται χωρίς να δούνε
Το φως του ήλιου όπως λάμπει, εκείνοι
Η μια παρέα αλητήριοι που ασχημονούν σε βάρος
Του όμορφου κορμιού του λόγου, έχουν ξεχάσει
Των αισθημάτων τους τον φοβερό αντίκτυπο
Μέσα στην ερημιά.
 Γιατί η ρότα η σωστή του ανθρώπου
Είναι να πλέει προς το ευανάγνωστο της αθωότητας
Αν θέλει να αγιάσει ως ποιητής..

Πιερία-Στρατής Παρέλης

******************************

ΟΛΥΜΠΟΣ-φωτογραφία Μίνα Παπανικολάου-2012
*******************************

Το βουνό ανεβαίνει στο ύψος της καλής εντύπωσης

σαν στον φωτογραφικό φακό να εντυπώνεται η ομορφιά του.

Οι αρχαίοι θεοί πια δεν το κατοικούν, έχουνε φύγει.

Μένουν τα λόγια των ύμνων   και οι διθυραμβικές σιωπές

μέσα στον σκοτεινό άνεμο.

Πέρα δώθε πάνε οι απόγονοι των παλιών αετών

που κάποτε θα κάθιζαν πάνω στο σκήπτρο ενός Δία.

Στοχάζονται

όπως ψηλά ψηλότερα πετούν μες την ανεστραμμένη μέρα.

Ποιός φοβάται πια να πεθάνει;

    

                                                                         25.5.2008

Ιδεοφόρα κι αήττητη-Στρατής Παρέλης

 

 

 

Φέρει τις ιδέες της υπό μάλης

Όπως φέραν υπό μάλης

την τραγιάσκα τους

παλιοί εργάτες όταν έμπαιναν στο μαυσωλείο

Αμφισβητεί την "θέση"

Δεν χωρεί πουθενά

Έχει άλλον, απέραντο (νομίζει) ορίζοντα

Θέλει να ξεριζώσει τον σάπιο φρονιμίτη

ολόκληρης της κοινωνίας

Ανένταχτη και όμως ενταγμένη

Άυλη, υλική

Με χρώμα, με χροιά

Ιδεοφόρα κι αήττητη

Φλεγόμενη έως το υπερπέραν.

"Είναι επικός και μελωδεί παντί τρόπο ο έρωτας"-Στρατής Παρέλης

Χωράφι με θρασύ ζιζάνιο   

και μυγάκι

μυγάκι των ψευδαισθήσεων

                                                     στο πρώτο φως της ημέρας   

                                                     μυγάκι ενοχλητικό

και η συνείδηση σκαρφαλώνοντας τον ηθικό εαυτό της

γόνιμη

ακινητώντας τον χρόνο του εγωισμού των κουρασμένων φυτών.

                        παντού φωνές πάνω απ' την λίμνη    

                        ο  πελαργός ξυπνά και είναι

                        ρακοσυλλέκτης των ανθρώπινων ονείρων

η χαρά μου σωτήριο έπος

που αξίζει όσο θα έχει νόημα η αιωνιότητα

αυτοδίδακτος στην ζωή, στην αγάπη

στο κορμί, στην ανάσα

ήχο βγάζω πολύχρωμο        σαν για να γίνει

όλα για όλα και πιο πάνω απ' όλα

το που ψηλώνει τραγούδι.

και η μέρα που κρατά την ασπίδα της για έναν πόλεμο

με τον παλιό βαρύ αρχαίο θάνατο

αισιόδοξη τώρα   

ευωδιαστή μετά

ποντάρει την τύχη της

στην καθαρή υπεροπλία των πουλιών.

α μελωδία γραμμένη και όταν κουρδίζεται η  καρδιά του μενεξέ

κι ανάβει η λεμονιά να κάνει όλα τα χατίρια της

ο λιγοστός αέρας

χωράφι με θρασύ ζιζάνιο

και οχιά  - οχιά σαν μνήμη

που αγκυλώνει.

ο θόρυβος πέρα των πόλεων    και ο άνθρωπος

που είναι για τον άνθρωπο θανατηφόρος

θρησκεία ανέμου σ' όλα τα χαράματα  -   και η θεά

βαφτίζοντας στο πρώτο φως τα εικοσιτέσσερα παιδιά της.

σε πιστεύω γαλανέ ορίζοντα, σε πιστεύω

πύλη του ουρανού, μυστικό δώρο της άνοιξης

κι  έρχομαι σκάβοντας μέσα στις γαλαρίες του φωτός   

να βρω το όνομά σου

στα μάτια ενός κοριτσιού που φίλησα

στα δεκαεπτά

κι αναστατώθηκε ο νους μου

καθρέφτης που είδα ότι ήμουν ο άλλος

η ιστορία καθενός

γράφεται για να γίνονται μαθήματα τα λάθη

είναι επικός και μελωδεί παντί τρόπο ο έρωτας

είναι κι η ποίηση που μένει

και πάνω απ' όλα αξίζει..