Σάββατο, 7 Απριλίου 2012

Η απαρηγορία (Μεγάλη Εβδομάδα)-Κική Δημουλά

Ανήσυχα διορατικά μυρίζουν
όταν κάτι δεν πάει καλά
 κάτι απογοητεύει πάλι.
 Η μεγάλη εβδομάδα, όπως στάζει κερί και τάμα
στη θρησκόληπτη ανάμνηση, στην άθεη απουσία.
 Η Κυριακή του Νυμφίου, όπως αναστατώνει,
βασίζεις δε βασίζεις το Μεγάλο στις αφίξεις.
 Οι διάφοροι Νυμφίοι, 
που κάτι τους τυχαίνει και δεν έρχονται,
κάποια διήμερη εκδρομή, 
κάποια ευκολότερη θρησκεία
 που την ασπάζονται.
 Οι πολλαπλασιασμένοι κήποι της Γεσθημανή 
σε κάθε βήμα, 
όπως κατασταλάζεις για το έθιμο
έχουν δεν έχουν ανθίσει οι απορίες.
Οι πατέρες μας, γέροι στο σπίτι,
περιμένουν αυγά και τσουρέκι.
 Οι πολλαπλασιασμένοι κήποι της Γεσθημανή,
τα περιστύλια της υπομονής,
τα παγκάκια να κάτσεις να περιμένεις τον ετήσιο Ιούδα,
που αργεί να ‘ρθει
από το ράφτη, απ’ τον κουρέα.
Το μεγάλο ποσόν που του δίνεις
για να δεχτεί να σε προδίνει ανεξήγητα.
 Της καμπάνας η μεγάλη εξάντληση
 κι η απαρηγορία,
ο νηστικός της ήχος 
όπως λιποθυμάει
στα εαρινά αρμόνια των καθολικών απογευμάτων.

Οι αργίες, οι αργοπορίες,οι αγριότητες,
όπως τις πάμε ως επάνω μόνοι μας.
 Ο Σίμων, 
που στο τέλος αδιαφόρησε κι έφτιαξε τη ζωή του.
Η Μυροφόρος έλλειψις,
 που θα σε ψάχνει απόψε να σε ράνει.
 Η Προηγιασμένη των διαφόρων θρήνων
 τη Μεγάλη Εβδομάδα
και τις διάφορες άλλες εβδομάδες τα ίδια.
 Η Αγία Επανάληψη η θαυματουργή,
 η αχειροποίητος,
όπως τη βρήκανε ανυπόγραφη τα πράγματα,
θαμμένη σε κάποια παλαιότητα της μοίρας μας,
σε κάποιο πρόγονό μας μέλλον.
 Όπως την πιστεύω.

Δημοσίευση σχολίου