Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

Χριστίνα Δούβλη-Δύο ποιήματα


Περνώ το δάσος, 
σκυφτός περπατητής,
 γεννημένος στην ομίχλη και στα κοάσματα...
πατούσες υγρές, 
χνώτα ζαλισμένα με φορά τρελή...
κείθε, αγριολούλουδα...

φοβάμαι ήρθε η άνοιξη 
και γω δεν πρόλαβα να παραδώσω τον χειμώνα 
στη μεγάλη σιωπή...


(...Αποσιωπητικά...)ΧΔ



*****************************

 
Το σώμα ταξιδεύει ακάματα σ'έναν ωκεανό, 
ολόκληρο καμωμένο από παλίρροιες...
μα μοιάζει μισό το ταξίδι 
αν η ψυχή δεν βραχεί μαζί 
απ'τη θάλασσα των στιγμών
 κι αυτών που μας καταπίνουν 
από πόνο 
κι αυτών που μας γλυκαίνουν 
από χαρά...

Όμως, σαν φάρος ξεχωρίζει η ελπίδα 
πως η ζωή πάντα ξέρει να παλεύει και να νικά! 

ΧΔ



Δημοσίευση σχολίου