Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

Παπαμιχαλόπουλος Βασίλης

 
Τρέμουν τα χείλη σου
σαν περνά ανάμεσά τους ο άνεμος.

Τρέμουν τα χείλη σου

καθώς συλλαβίζουν

τους πιο ακαθόριστους φόβους σου

στης ψυχής τ’ αλφαβητάρι.

Νύχτα συνήθως

όταν εγείρονται οι αισθήσεις

και μέσα σου η γυναίκα

ξεντύνεται το φως

για να κατοικήσουν οι σκιές της…….


… καθώς θα βραδιάζει απέφευγε τα σκοτάδια της ψυχής…

Θέλουν φως τα ηλιοβασιλέματα…. Και οι νύχτες ολόγιομα φεγγάρια στις τσέπες μας…..

Όλο και κάποιο τρένο θα εκτελεί το δρομολόγιο των άστρων…
Δημοσίευση σχολίου