Χριστίνα Δούβλη-Δύο ποιήματα

Περνώ το δάσος, 
σκυφτός περπατητής,
 γεννημένος στην ομίχλη και στα κοάσματα...
πατούσες υγρές, 
χνώτα ζαλισμένα με φορά τρελή...
κείθε, αγριολούλουδα...

φοβάμαι ήρθε η άνοιξη 
και γω δεν πρόλαβα να παραδώσω τον χειμώνα 
στη μεγάλη σιωπή...


(...Αποσιωπητικά...)ΧΔ



*****************************

 
Το σώμα ταξιδεύει ακάματα σ'έναν ωκεανό, 
ολόκληρο καμωμένο από παλίρροιες...
μα μοιάζει μισό το ταξίδι 
αν η ψυχή δεν βραχεί μαζί 
απ'τη θάλασσα των στιγμών
 κι αυτών που μας καταπίνουν 
από πόνο 
κι αυτών που μας γλυκαίνουν 
από χαρά...

Όμως, σαν φάρος ξεχωρίζει η ελπίδα 
πως η ζωή πάντα ξέρει να παλεύει και να νικά! 

ΧΔ

Χριστίνα Δούβλη-Ποιήματα

1.
Οι απουσίες
παγιωμένες εικόνες στα μάτια...
φλόγες από λησμονιά
ανταμώνουν παράξενα με τις γλυκόπικρες σπίθες
που κάθε δειλινό σιγοκαίνε τις σκέψεις
και εξαργυρώνεται ο πόνος στα ταμεία του χρόνου,
με κόστη αλόγιστα
και χρεώσεις που λογίζονται κατευθείαν στην ψυχή...©ΧΔ

2.
Ξέρω λίγα, πολύ λίγα...και σχεδόν είναι μηδαμινά...
δεν με πειράζει, μπορεί όμως και να με πειράζει γιατί βιάζομαι...
πάντα βιάζομαι...
σκέφτομαι πολλές φορές, όχι διεισδυτικά γιατί φοβάμαι...
φοβάμαι ν'ανακαλύπτω ό,τι με πληγώνει
κι έτσι εγώ αρνούμαι τον πόνο...
γελιέμαι με τις καταστάσεις,
αναβάλλω συνεχώς ό,τι θέλω να κάνω
κι είναι το σημείο του εαυτού μου
που με πονά πιότερο...
πάνω απ'όλα, όμως, μ'ενοχλεί που δέθηκα με πρόσωπα περαστικά στη ζωή μου,
στη ζωή, όπως ακριβώς και γω...©ΧΔ

3.
 Φορώ στο κορμί σου
τα ρούχα του πόθου μου,
λικνίζεται η προσμονή
και μια ανάσα ο έρωτας
φτάνει να δροσίσει την ψυχή...©ΧΔ

..................

 

Άτιτλο-Χριστίνα Δούβλη

Μετράμε απουσίες
δηλώνοντας παρόντες σ'ένα δυσβάσταχτο σήμερα,
αγκιστρωμένοι σ'ένα απίθανο σενάριο αιωνιότητας,
πολεμάμε άμαχοι την καθημερινότητα,
αστόλιστη και ατίθαση,
έτοιμη ν'αγκαλιάσει την παρακμή
με απάτη και αυταπάτη...

Κοιμισμένες ανήλιαγες συνειδήσεις,
τρώγλες ενοχής και αηδίας,
ανοησία και παραζάλη,

πλοκές χωρίς σενάριο,
σανίδι σωτηρίας άυλο,
κραυγές και σιγανές φωνές
που πλανώνται αγέρωχα...
ποίηση και αναρχία,
αλητεία και υπερβολή,
προστυχιά και αποξένωση
λέξεις-καρφιά...
ομοιώματα λήθης
και όνειρα γλυκά
σε μια καληνύχτα που αργεί,
φόβοι που κλαίνε
μουσκεύουν το είναι που ρωτά
μήπως τελικά η ζωή αλάργεψε...
χαμένοι παράδεισοι, θλιμμένες κολάσεις
και άνθρωποι στο πουθενά...

Χριστίνα Δούβλη

Μονολογώ...
αιωρούμαι σε λόγια πικρά
με μια άσωτη προέλευση...
στα ουράνια βυθίζομαι,
στη γη αναρριχώμαι...
δεν είναι κρίση κάποια λέξη μου,
είναι απόφαση
που προσπαθεί να μ'αναδύσει...