ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ-Θοδωρής Βοριάς

Φέτος ἀναστήθηκαν στοὺς μπαξέδες
χέρια ἀπὸ καιρὸ θαμμένα.
Μὲ φώναξαν νὰ μοῦ χαρίσουνε λουλούδια
γιὰ τὸ στεφάνι τῆς πρωτομαγιᾶς.

Συμπόνεσα περισσότερο ἀπ’ ὅλα
ἐκεῖνο μὲ τὴ σκουριασμένη βέρα,
ἐκεῖνο ποὺ τοῦ φορέσανε φθηνὸ ἀσήμι,
ἐκεῖνο μὲ τὸ βραχιολάκι
μὲ τὶς ἐρυθρόλευκες κλωστὲς τοῦ Μάρτη,
ἐκεῖνο ποὺ εἶναι λερωμένο ἀπὸ λογιῶν λογιῶν
χρώματα μαρκαδόρων.

Ἔγινα παιδί·
τὸ χάιδεψα καὶ τὸ φίλησα ἐκεῖνο τὸ χεράκι.

Σήκωσα ψηλὰ τὸ βλέμμα
κι ἔσταξε στὰ μάτια μου ζωὴ
ἀπὸ τὰ μάτια τῶν κλαδιῶν.


Ἀπρίλιος 2009


Ἀπὸ τὴν ποιητικὴ συλλογὴ "Χαμένες ψηφίδες"
Ἰδιωτικὴ ἒκδοση - 2012

Το θαύμα

ΤΟ ΘΑΥΜΑ

Νά ’ρθεις ἀπόψε, Ἄγγελε·

                                ἔκπτωτος

ἀπ’ τὴ ρουτίνα τῆς μακαριότητας.

Θυμᾶσαι;

Προτοῦ φυτρώσουν στὴν πλάτη σου φτερὰ

εὐχόμασταν γιὰ κάποιο θαῦμα.

Νά ’ρθεις μὲς στὶς ἅγιες λέξεις

…τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν…

νὰ σκεπάσεις τὴν πόλη μας μὲ ὁμίχλη.

Τὰ μέγαρα νὰ προσκυνᾶνε,

ἡ νύχτα εὐχὲς νὰ ψιθυρίζει,

μιὰ προσευχὴ βγαλμένη ἀπὸ σκοτάδι

κι ἐσύ, Ἄγγελε,

νὰ ἑτοιμάζεις μυστικὰ τὸ θαῦμα

γιὰ ἕνα φίλο σου παλιό.

Θαῦμα, Ἂγγελε, συσκότιση

στὶς κοσμικὲς λεωφόρους.

Μιὰ νύχτα μυσταγωγίας καὶ κατάνυξης

γιὰ τὴν ἀνήσυχη ψυχὴ τῆς Σαλονίκης.

Νὰ ξεθαρρέψουν κι οἱ ἀπόκοσμοι

ποὺ ξεκολλᾶνε τὶς νύχτες ἀπ’ τὰ ποιήματα

κι ἐνσωματώνονται σὲ σκοτεινὲς γωνιές.

Μιὰ νύχτα γιὰ τοὺς ἀνυπεράσπιστους δρόμους

                                       ποὺ γερνᾶνε

κάτω ἀπὸ εἰσβολεῖς προβολεῖς

ποὺ ἀλύπητα σκοτώνουν τὸ σκοτάδι

καὶ προδίδουν.