Χειμερινά Σταφύλια-Ανδρέας Εμπειρίκος

Tης πήραν τα παιγνίδια και τον εραστή της.                                                                                      Έσκυψε λοιπόν το κεφάλι και παρ' ολίγον να πεθάνη.                                                                              Mα τα δεκατρία ριζικά της, σαν τα δεκατέσσερά της χρόνια,                                                       εσπάθισαν την φευγαλέα συμφορά.                                                                                                     Kανείς δεν μίλησε.                                                                                                                                     Kανείς δεν έτρεξε να την προστατεύση κατά των υπερποντίων καρχαριών                                             που την είχαν ήδη ματιάξει                                                                                                                όπως ματιάζει η μυίγα ένα διαμάντι                                                                                                        μια χώρα μαγεμένη.                                                                                                                                K' έτσι ξεχάστηκε ανηλεώς αυτή η ιστορία                                                                                                                                                       όπως συμβαίνει κάθε φορά  που ξεχνιέται από τον δασοφύλακα το αστροπελέκι του στο δάσος.

(από την Yψικάμινο, Άγρα 1980)

Για την καρδιά μου -Πάμπλο Νερούδα

Για την καρδιά μου αρκεί το στήθος σου,
για την ελευθερία σου αρκούν τα φτερά μου.
Απ' το δικό σου στόμα φτάνουν ως τον ουρανό
όσα κοιμούνταν στην ψυχή σου μέσα.

Μέσα σου στέκει το ξεγέλασμα της κάθε μέρας
Έρχεσαι σαν τη δροσιά πάνω στα στόματα των λουλουδιών.
Στέλνει στα καταχθόνια τους ορίζοντες η απουσία σου.
Στους αιώνες των αιώνων αλαργεύοντας σαν της θάλασσας τα κύματα.

Και είπα τότε πως τραγούδαγες στον άνεμο
ωσάν τα πεύκα και ωσάν τα κατάρτια των πλοίων.
Σαν πεύκο είσαι εσύ και σαν κατάρτι πανύψηλη και αμίλητη.
Και ξαφνικά μελαγχολείς, σαν επιβάτης σε μπάρκο.

Φιλόξενη, ανοιχτόκαρδη σα δρόμος παλιός.
Σε κατοικούν φωνές και αντίλαλοι της νοσταλγίας.
Ξυπνάω εγώ, και τότε, κάπου, κάπου, αποδημούνε τα πουλιά
που κοιμούνταν στην ψυχή σου μέσα.

Σου στήνω μια καλύβα -Ν.Βρεττάκος

Σου στήνω μια καλύβα, στους αιώνες των αιώνων,
ένα κήπο να περπατάς, ένα ρυάκι να καθρεφτίζεσαι,
μια πλούσια πράσινη φραγή να μην σε βρίσκει ο άνεμος
που βασανίζει τους γυμνούς - στους αιώνες των αιώνων!

Σου στήνω τ' όραμά σου πάνω σ' όλους τους λόφους,
να σου φυσάει το φόρεμα η δύση με δυο τριαντάφυλλα,
να γέρνει ο ήλιος αντίκρυ σου και να μη βασιλεύει,
να κατεβαίνουν τα πουλιά να πίνουνε στις φούχτες σου
των παιδικών ματιών μου το νερό - στους αιώνες των αιώνων!

Αν ξημερώσει (τα όνειρα )-Γιάννης Λαμπράκης

Όταν σβήσει το φως θα έχεις φύγει
Έτσι πρέπει ,όλα τελειώνουν
Έχω τον χάρτη που μου άφησες για να σε βρω
αν χρειαστεί
παρόλο που ξόδευες την ανάσα σου
γέμισε ο αέρας από σένα

ξέρω που θα σε βρω
στις σταγόνες του νερού ,μπροστά στον καταρράκτη
στην παράκληση για βροχή
με τους κυκλωτικούς χορούς
ανταλλάγματα
ζήτησα από τον αέρα να σε κρύψει
και μου έδειξε το ουράνιο τόξο

μένω εδώ με την αξίνα μου
να βρω στο χώμα
από τις ρίζες του δέντρου ,την πιο δυνατή

κατάκοπος και ιδρωμένος
όταν φτάσω την πηγή που ορίζεις
θα αγκαλιάσω τις φωτιές που τρέφονται από `σένα
θα μάθω πως ερωτοτροπούν τα αγκάθια
για να βγάλουν τριαντάφυλλα
πως κτίζονται τα όνειρα
ποιος δίνει μπόι στην ελπίδα
δεν θα με νοιάξει πια αν ξημερώσει 

©γιαννης λαμπρακης

https://www.facebook.com/profile.php?id=1845159300

 

Απόσπασμα από το "ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ " του Ο.Ελύτη. Ερμηνεία Μ.Θεοδωράκης & Ι.Ηλιοπούλου

.

Απόσπασμα από το "ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ " του Ο.Ελύτη. Ερμηνεία Μ.Θεοδωράκης & Ι.Ηλιοπούλου :

"Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο,
τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά.
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική,
καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή
Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου.
Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι,
επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς?
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
να μιλώ για σένα και για μένα.

IV
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς?
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς?
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς,
μαχαίρι!
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς?
Είμ' εγώ, μ' ακούς?
Σ' αγαπώ, μ'ακούς?
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς?
Που μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς,
σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς?

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες,
θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς
να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι.
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς?
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς,
των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει.

Στα νερά ένα ένα, μ' ακούς,
τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς
κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς?
Όπου κάποτε οι φιγούρες
των Αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς?
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς?
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς?

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς,
της αγάπης
μια για πάντα το κόψαμε
και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς?
Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς
δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς?
Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς
από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς,
να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς?
Μες στη μέση της θάλασσας
από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς
ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς?
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει ακούς?;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει ακούς?
Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς?
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς?"


Images from my gallery :
http://alpiegasgallery.wordpress.com/

SMS-Κώστας Ζούνζουρας

Εκείνη:
Υπάρχει μια ψυχή που σε νοιάζεται
Ένα μυαλό που 'ολο σε σκέφτεται
Και μια καρδιά που σε λατρεύει
Δυα μάτια λυπημένα
Και μια αγκαλιά που πεθαίνει χωρίς εσένα
Εκείνος:
Υπάρχει ένα φως μες στα μάτια σου
Μικρός Θεός, που δάκρυ γίνεται
Στο παρελθόν με ταξιδεύει
Όνειρα ξεχασμένα
Σε μια αγκαλιά που περιμένει ακόμα εσένα

Παπαμιχαλόπουλος Βασίλης

 

Τρέμουν τα χείλη σου

σαν περνά ανάμεσά τους ο άνεμος.

Τρέμουν τα χείλη σου

καθώς συλλαβίζουν

τους πιο ακαθόριστους φόβους σου

στης ψυχής τ’ αλφαβητάρι.

Νύχτα συνήθως

όταν εγείρονται οι αισθήσεις

και μέσα σου η γυναίκα

ξεντύνεται το φως

για να κατοικήσουν οι σκιές της…….


… καθώς θα βραδιάζει απέφευγε τα σκοτάδια της ψυχής…

Θέλουν φως τα ηλιοβασιλέματα…. Και οι νύχτες ολόγιομα φεγγάρια στις τσέπες μας…..

Όλο και κάποιο τρένο θα εκτελεί το δρομολόγιο των άστρων…