Ο «Καθρέφτης Ψυχής» της Μάγδας Παπαδημητρίου στη Θεσσαλονίκη

άρθρο της Μίνας Παπανικολάου

Η Άνεμος Εκδοτική για μια ακόμη φορά και σε μια ακόμη παρουσίαση ξάφνιασε και τάραξε τα νερά της βιβλιοπαρουσίασης. Στη Θεσσαλονίκη πριν μερικές μέρες λάμπρυναν με την παρουσία τους το χώρο της λογοτεχνίας με εκλεπτυσμένες εκδόσεις και διαλεγμένα έργα αξιόλογων δημιουργών. Μεταξύ τους και η δικιά μας ποιήτρια Μάγδα Παπαδημητρίου η οποία συμμετείχε με την Πέμπτη ποιητική της συλλογή «Καθρέφτης Ψυχής». Η οδός Βαλαωρίτου  στη Θεσσαλονίκη φαίνεται να τιμά και να τιμάται, με ευγενικές και συνάμα τολμηρές εκφάνσεις ποιητικού και συγγραφικού λόγου, μοντέρνα έκφραση και μουσικές προσεγγίσεις που σε τίποτα δεν έχουν να ζηλέψουν γενικώς ονομαζόμενων λαμπρών εκδηλώσεων. Οι Krousis live επένδυσαν μουσικά τη βραδυά όπου οι δημιουργοί σαφώς καμάρωσαν τον πνευματικό τους κόπο- παιδί γεννημένο με ένδυμα αγγελικό (όπως συνηθίζω να λέω).

Δημιουργοί:

Μάγδα Παπαδημητρίου

Σοφία Στρέζου

Παναγιώτης Φερεντίνος

Γιάννης Φιλιππίδης

Έφη Μαχιμάρη

Χρήστος Ελευθεράκος

Ελένη Μαυρογονάτου

Η ηθοποιός Νάντια Δαλκυριάδου απέδωσε κείμενα και ποιήματα από τα βιβλία των δημιουργών.  

Φωτογραφίες: Βασίλειος Σιάγκος & Μίνα Παπανικολάου(ποιήτρια)

Περιστέρι-Κώστας Βαρώτσος

Τρελή ροδιά-Οδ.Ελύτης

Σ' αυτές τις κάτασπρες αυλές όπου φυσά ο νοτιάς
σφυρίζοντας σε θολωτές καμάρες, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
που σκιρτάει στο φως σκορπίζοντας το καρποφόρο γέλιο της
με ανέμου πείσματα και ψιθυρίσματα, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
που σπαρταράει με φυλλωσιές νιογέννητες τον όρθρο
ανοίγοντας όλα τα χρώματα ψηλά με ρίγος θριάμβου;

Oταν στους κάμπους που ξυπνούν τα ολόγυμνα κορίτσια
θερίζουνε με τα ξανθά τους χέρια τα τριφύλλια
γυρίζοντας τα πέρατα των ύπνων τους, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
που βάζει ανύποπτη μες τα χλωρά πανέρια τους τα φώτα
που ξεχειλίζει από κελαηδισμούς τα ονοματά τους - πέστε μου
είναι η τρελή ροδιά που μάχεται τη συνεφιά του κόσμου;

Στη μέρα που απ' τη ζήλεια της στολίζεται μ' εφτά λογιώ φτερά
ζώνοντας τον αιώνιο ήλιο με χιλιάδες πρίσματα
εκτυφλωτικά, πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά
που αρπάει μια χαίτη μ' εκατό βιτσιές στο τρέξιμο της
ποτέ θλιμένη και ποτέ γκρινιάρα - πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά
που ξεφωνίζει την καινούργια ελπίδα που ανατέλλει;

Πέστε μου είναι η τρελή ροδιά που χαιρετάει τα μάκρη
τινάζοντας ένα μαντήλι φύλλα από δροσερή φωτιά,
μια θάλασσα ετοιμόγεννη με χίλια δυο καράβια,
με κύματα που χίλιες δυο φορές κινάν και πάνε
σ' αμύριστες ακρογιαλιές - πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά
που τρίζει τάρμενα ψηλά στο διάφανο αιθέρα;

Πανύψηλα με το γλαυκό τσαμπί που ανάβει κι' εορτάζει
αγέρωχο, γεμάτο κίνδυνο, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
που σπάει με φως καταμεσίς του κόσμου τις κακοκαιριές του δαίμονα
που πέρα ως πέρα την κροκάτη απλώνει τραχηλιά της μέρας
την πολυκεντημένη από σπαρτά τραγούδια - πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
που βιαστικά ξεθηλυκώνει τα μεταξωτά της μέρας;

Σε μεσοφούστανα πρωταπριλιάς και σε τζιτζίκια δεκαπενταυγούστου,
πέστε μου, αυτή που παίζει, αυτή που οργίζεται, αυτή που ξελογιάζει,
τινάζοντας απ' τη φοβέρα τα κακά μαύρα σκοτάδια της,
ξεχύνοντας στους κόρφους του ήλιου τα μεθυστικά πουλιά,
πέστε μου, αυτή που ανοίγει τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων,
στο στήθος των βαθιών ονείρων μας, είναι η τρελή ροδιά;

Τριαντάφυλλο στο στόμα~ Μίνα Παπανικολάου -- Σοφία Στρέζου

Τριαντάφυλλο στο στόμα
(Μίνα Παπανικολάου -- Σοφία Στρέζου)


Μίνα Παπανικολάου

Κι εγώ που σου μιλώ,
που σου φωνάζω,
και σε παρακαλώ,
στη χώρα των φοβισμένων,
αντέταξε το θάρρος του μοιραίου,
...του αναπόφευκτου.
του Υπέροχου..
Με εκείνο το τριαντάφυλλο στο στόμα
που ανθίζει προσμονές Άνοιξης..
Μα μην εγκαταλείπεις..
Αν επιστρέφει η φωνή σαν αντίλαλος άηχης αστραπής..
Τότε, αναρωτιέμαι ..Υπήρξες;"


Σοφία Στρέζου
Θ' ανθίσει και φέτος η άνοιξη
στην αδιαπραγμάτευτη διαδρομή της,
με συναντήσεις στο πεπρωμένο
που προσδιορίζει όρια
θυσιάζοντας το δικαίωμα
να κρατάγαμε στο ίδιο στόμα
εκείνο το ματωμένο τριαντάφυλλο
που έσταζε τον πόνο του αποχωρισμού
στις αδιάβλητες επεξηγήσεις
των "θέλω αλλά δεν μπορώ"
στον αντίλαλο άηχης αστραπής.

Το γιασεμί-Γ.Σεφέρης

Είτε βραδιάζει
είτε φέγγει
μένει λευκό
το γιασεμί.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ (1900-1971), «Το γιασεμί»
Νόμπελ Λογοτεχνίας 1963


Κι αν σου μιλώ με παραμύθια
και παραβολές
είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα,
κι η φρίκη
δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη
και προχωράει.

ΑΝΑΜΟΝΗ-Μ.ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

Σε περιμένω. Μη ρωτάς γιατί.

Μη ρωτάς γιατί περιμένει εκείνος
Που δεν έχει τι να περιμένει.
Και όμως περιμένει.

Γιατί σαν πάψει να περιμένει
Είναι σα να παύει να βλέπει
Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό
Να παύει να ελπίζει
Σα να παύει να ζει.

Αβάσταχτο είναι... Πικρό είναι
Να σιμώνεις αργά στ'ακρογιάλι
Χωρίς να είσαι ναυαγός
Ούτε σωτήρας
Παρά ναυάγιο...

 

 

ΔΩΡΟ ΑΣΗΜΕΝΙΟ ΠΟΙΗΜΑ-ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΔΩΡΟ   ΑΣΗΜΕΝΙΟ  ΠΟΙΗΜΑ

                                                                            Ξέρω   πως   είναι   τίποτε    όλ' αυτά  

και    πως    η   γλώσσα   που   μιλώ 

δεν   έχει   αλφάβητο.

                                                                          Αφού   και   ο   ήλιος   και   τα   κύματα 

είναι  μια γραφή συλλαβική 

που   την   αποκρυπτογραφείς    μονάχα   στους καιρούς   της   λύπης   και   της   εξορίας.

                                                                           Κι   η   πατρίδα   
 μια   τοιχογραφία μ' επιστρώσεις   διαδοχικές

φράγκικες   ή   σλαβικές

που   αν   τύχει   και   βαλθείς για να την αποκαταστήσεις

πας   αμέσως   φυλακή   και   δίνεις   λόγο

σ'  ένα   πλήθος   Εξουσίες   
ξένες μέσω   της   δικής σου   πάντοτε  
 όπως    γίνεται για τις συμφορές

                                                                          Όμως   ας   φανταστούμε   σ' ένα παλαιών καιρών  αλώνι 

που   μπορεί να'ναι   και   σε   πολυκατοικία 

ότι    παίζουνε   παιδιά 

και    ότι  αυτός   που   χάνει

                                                                         πρέπει  σύμφωνα με  τους  κανονισμούς να    πει  στους  άλλους 

                                                                         και   να  δώσει   μιαν αλήθεια.

                                                                        Οπόταν  βρίσκονται  στο  τέλος  όλοι  να κρατούν  στο χέρι  τους

                                                                      ένα   μικρ ό   δώρο   ασημένιο   ποίημα.