Μονάχα με την ποίηση- ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ

Μονάχα με την ποίηση
Δε θα χαθούν ποτέ
Τα μεγάλα ιστιοφόρα της αυγής
Ούτε τα φώτα ούτε η χαρά
Ούτε τα δέντρα ούτε η νύχτα

Μονάχα με την ποίηση
Θα 'μαστε ακόμα ικανοί
Να βλέπουμε και ν' αγαπούμε
Να ονομάζουμε τα πράγματα
Με τις πιο καθημερινές λέξεις
Να λέμε το ψωμί ψωμί τη σκάφη σκάφη
Και μ' ένα βλέμμα να οδηγούμαστε
Σε μιαν αλήθεια οριστική

Μονάχα με την ποίηση
Θα μεγαλώσουνε τα στάχυα
Και τα στήθη των κοριτσιών
Το ποτάμι θ' απομείνει ποτάμι
Η θάλασσα θάλασσα
Κι ο ουρανός ουρανός

Μονάχα με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τ' αστέρια
Μέσα στις καπνοδόχες
Κι όλη τη θλίψη που ενδημεί
Στο βάθος των ματιών
Και θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε
Το γενέθλιο χωριό μας
Παραχωμένο μες στα χιόνια

Μονάχα με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τον έρωτα
Και πατώντας από κλωνί σε κλωνί
Κι από ελπίδα σ' ελπίδα
Θα εγκαθιδρύσουμε
Την αγνή βασιλεία των φτερών

Μπροστά στους νεκρούς-Τίτος Πατρίκιος

 Μέσα στα σπασμένα λαρύγγια των νεκρών μας
μένουν ακόμα άλυωτες οι τελευταίες τους λέξεις:
"Ζήτω ο Στάλιν"
                "Ζήτω ο τάδε αρχηγός"
                                    "Ζήτω η τάδε απόφαση".
Ποιος έχει το κουράγιο τώρα μπροστά τους να σταθεί
και να τους πει - αυτός που έζησε...
Μ' αυτός έζησε, εμείς ζήσαμε, πώς να σας πούμε για τα λάθη
σ' όσους τα ξέρατε ή δεν τα ξέρατε, τι να σας πούμε,
και φεύγατε μες στην πικρή σας περηφάνεια
χωρίς ούτε ένα κούνημα του κεφαλιού.

Κ.Καρυωτάκης-Σα δέσμη από τριαντάφυλλα

Ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης.

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα
είδα το βράδυ αυτό.
Κάποια χρυσή,λεπτότατη
στους δρόμους ευωδιά.
Και στην καρδιά
αιφνίδια καλοσύνη.
Στα χέρια το παλτό,
στ'ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη.
Ηλεκτρισμένη από φιλήματα
θα'λεγες την ατμόσφαιρα.
Η σκέψις,τα ποιήματα,
βάρος περιττό.

Έχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε
το καλοκαίρι αυτό.
Για ποιαν ανέλπιστη χαρά,
για ποιες αγάπες,
για ποιο ταξίδι ονειρευτό.

Απολείπειν ο θεός Aντώνιον -Κ.Π.Καβάφης

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί αόρατος θίασος να περνά με μουσικές εξαίσιες, με φωνές— την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις. Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει. Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου· μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς. Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι, πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο, κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα, ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους, τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου, κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)  ************************************* Ελεγεία των λουλουδιών Όσα λουλούδια υπάρχουν, το καλοκαίρι ανθίζουν         Κι’ απ’ όλα τα λουλούδια του κάμπου φαίνεται         η νεότης πιο ωραία. Aλλά μαραίνεται         γρήγορα, και σαν πάει δεν ξαναγένεται· η πασχαλι[αίς] με της δροσιάς τα δάκρυα την ραντίζουν. Όσα λουλούδια υπάρχουν, το καλοκαίρι ανθίζουν.         Aλλά τα ίδια μάτια δεν τα κυττάζουνε.         Και άλλα χέρια σ’ άλλα στήθεια τα βάζουνε.         Έρχοντ’ οι ίδιοι μήνες, πλην ξένοι μοιάζουνε· τα πρόσωπα αλλάξαν και δεν τ’ αναγνωρίζουν. Όσα λουλούδια υπάρχουν,το καλοκαίρι ανθίζουν.         Aλλά με την χαρά μας πάντα δεν μένουνε.         Aυτά οπού ευφραίνουν, αυτά πικραίνουνε·         κ’ επάνω εις τους τάφους, που κλαίμε, βγαίνουνε, καθώς τους γελαστούς μας τους κάμπους χρωματίζουν. Πάλ’ ήλθε καλοκαίρι κ’ οι κάμποι όλοι ανθίζουν.         Aλλ’ απ’ το παραθύρι δύσκολα φθάνεται.         Και το υαλί μικραίνει-μικραίνει, χάνεται.         Το πονεμένο μάτι θολώνει, πιάνεται. Βαρυά τα κουρασμένα πόδια, δεν μας στηρίζουν. Για μας δεν είναι φέτος που οι κάμποι όλοι ανθίζουν.         Λησμονημένου Aυγούστου κρίνοι μάς στέφουνε,         τ’ αλλοτεινά μας χρόνια γοργά επιστρέφουνε,         σκιαίς αγαπημέναις γλυκά μάς γνέφουνε και την φτωχή μας την καρδιά γλυκά αποκοιμίζουν. (Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983)

Ντίνος Χριστιανόπουλος-Εκείνοι που μας παίδεψαν, Ενός λεπτού σιγή

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιὸ πολύ, ὅμως ἡ δική σου τρυφερότητα πόσο καιρὸ ἀκόμα θὰ βαστάξει; Ὅ,τι μᾶς γλύκανε, τὸ ξέπλυνε ὁ χρόνος κι ἡ συναλλαγή, ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς χαμογέλασαν βουλιάξαν σὲ βαθιὰ πηγάδια καὶ μείναν μόνο κεῖνοι ποὺ μᾶς πλήγωσαν, ἐκεῖνοι ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ τοὺς ὑποταχτοῦμε. Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν πιὸ πολύ... (1955)

Ἑνὸς λεπτοῦ σιγή Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά, ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας, ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας, κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας, ἔστω καὶ μία φορά; Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους; (ἀπὸ τὴ Συλλογή: «Ἀνυπεράσπιστος Καημός»)

Τὸ Δάσος Δὲν ξεριζώνονται οἱ νύχτες ἀπὸ μέσα μας, βλασταίνουν φύλλα καὶ κλαδιὰ κι ἔρχονται τὰ πουλιὰ τοῦ ἔρωτα καὶ κελαηδοῦνε. Δὲν ξεριζώνονται οἱ νύχτες ἀπὸ μέσα μας, οἱ σπόροι τους φυτρώνουν δάσος σκοτεινό, στὶς λόχμες του ὁ φόβος ἐνεδρεύει. Ζῷα μικρὰ καὶ ζῷα ἄγρια τὸ κατοικοῦν, ὄχεντρες ἕρπουν καὶ ρημάζουν τὶς φωλιές μας, λιοντάρια ἑτοιμάζονται νὰ μᾶς ξεσκίσουν. Δὲν ξεριζώνονται οἱ νύχτες ἀπὸ μέσα μας, ἔγιναν δάσος σκοτεινὸ καὶ μᾶς πλακώνουν. (ἀπὸ τὴ Συλλογή: «Ὁ Ἀλλήθωρος»)

Αυτό Που Είπε Ο Κεραυνός (Η Έρημη Χώρα)-T.S.Eliot

Αυτό Που Είπε Ο Κεραυνός
(Η Έρημη Χώρα)

Έπειτ' απ' το πορφυρό ανταύγασμα πυρσού σε πρόσωπα ιδρωμένα
Έπειτ' από την παγερή σιγή στους κήπους
Έπειτ' από την αγωνία στους βραχότοπους
Τους θρήνους και τις οιμωγές
Φυλακή κι ανάκτορο κι αντίλαλο
Κεραυνού ανοιξιάτικου σ' απόμακρα βουνά
Κείνος που ήταν ζωντανός τώρα έχει πεθάνει
Εμείς πούμασταν ζωντανοί τώρα πεθαίνουμε
Με λίγη υπομονή
Νερό δεν έχει εδώ, μονάχα βράχια
Βράχια δίχως νερό και δρόμο αμμουδερό
Δρόμο που ψηλά φιδώνει στα βουνά
Πού' ναι βραχόβουνα δίχως νερό
Αν ήτανε να'χε νερό θα σταματάγαμε να πιούμε
Σε βράχια ανάμεσα δε γίνεται να ξαποστάσεις μήτε και να σκεφτείς
Στεγνός ο ιδρώτας και τα πόδια στην αμμούδα
Αν ήτανε μόνο να'χε νερό ανάμεσα στα βράχια
Νεκρό βουνό, στόμα με δόντια σάπια που δε μπορεί να φτύσει
Μήτε να σταθείς μπορείς εδώ, μήτε να ξαπλώσεις ή να καθίσεις
Μήτε και σιωπή βρίσκεις σε τούτα τα βουνά
Μόνο ξερό και στέρφο κεραυνό χωρίς βροχή
Μήτε και μοναξιά βρίσκεις σε τούτα τα βουνά
Μονάχα φάτσες βλοσυρές, μπλαβιές, σαρκάζουν και γρυλλίζουν
Μέσ' από πόρτες καλυβιών από σκασμένη λάσπη
Αν είχε νερό
Κι όχι βράχια
Αν είχε βράχια
Μαζί με νερό
Και νερό
Μια πηγή
Μια γούβα ανάμεσα στα βράχια
Αν ήτανε μοναχά ήχος νερού
Όχι ο τζίτζικας
Και το ξερό χορτάρι να σφυρίζουν
Αλλά ήχος νερού πάνω σε κάποιο βράχο
Εκεί που η τσίχλα κελαηδά ανάμεσα σε πεύκα
Drip drop drip drop drop drop drop drop
Αλλά δεν έχει νερό

Ποιος να'ναι ο τρίτος που πάντα δίπλα σου βαδίζει;
Όταν μετρώ, είμαστε μοναχά εσύ κι εγώ
Μα σαν κοιτάζω πέρα μακριά την άσπρη στράτα
Είναι πάντοτε κάποιος ακόμη που δίπλα σου βαδίζει
Γλιστρώντας τυλιγμένος σε σκουρόχρωμο μανδύα, κουκουλωμένος
Δεν ξέρω αν είναι άντρας ή γυναίκα
- Μα αυτός, στο άλλο σου πλευρό, ποιος είναι;
..........
Τα Ποιήματα (1909 -- 1962)
[Απόσπασμα από το έργο : Η Έρημη Χώρα]
Μετάφραση : Λέανδρος Κ. Βατάκας

Σε περιμένω παντού-Τάσος Λειβαδίτης

Σε περιμένω παντού,

Κι αν έρθει κάποτε η στιγμή να χωριστούμε,
αγάπη μου,μη χάσεις το θάρρος σου.
Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου είναι να' χει καρδιά.
Μα η πιο μεγάλη ακόμα είναι όταν χρειάζεται
να παραμερίσει την καρδιά του.
Την αγάπη μας αύριο θα τη διαβάζουν
τα παιδιά στα σχολικά βιβλία,
πλάι στα ονόματα των άστρων
και τα καθήκοντα των συντρόφων.
Αν μου χάριζαν όλη την αιωνιότητα χωρίς εσένα
θα προτιμούσα μια μικρή στιγμή πλάι σου.
Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερά και μεγάλα
σα δυο νύχτες έρωτα μες στον εμφύλιο πόλεμο.
Α! ναι, ξέχασα να σου πω,
πως τα στάχυα είναι χρυσά κι απέραντα
Γιατί σ' αγαπώ.
Κλείσε το σπίτι
Δώσε σε μια γειτόνισσα το κλειδί
Και προχώρα.
Εκεί που οι φαμίλιες μοιράζονται ένα ψωμί στα οκτώ
εκεί που κατρακυλάει ο μεγάλος ίσκιος των ντουφεκισμένων
σ' όποιο μέρος της γης
σ' όποια ώρα
εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι
για ένα καινούργιο κόσμο.
Εκεί θα σε περιμένω. Αγάπη μου.